Category: งานสรรหา
-

“พี่คะ ทะเบียนทดลองงานครบปีแล้วนะคะ สี่สิบแปดคน” น้องฝนหมุนจอมาให้ผมดู “ดีเลย ปีนี้ไม่มีใครเลยวันที่ 120 ใช่ไหม” “ไม่มีค่ะ” เธอเลื่อนลงไปที่คอลัมน์สุดท้าย “แต่มีเก้าคนที่ลาออกเองระหว่างทดลองงาน แล้วเราไม่เคยโทรถามเขาสักคนเลยว่าทำไม” ผมนั่งนิ่งไปพักหนึ่ง ทั้งปีเราถามแต่ว่า เขาใช่สำหรับเราไหม ไม่เคยถามเลยว่า เราใช่สำหรับเขาไหม . บ่ายวันพฤหัสที่ทุกอย่างดูเรียบร้อย เสียงเครื่องขัดจากแผนกขัดผิวไม้ดังลอดผนังห้อง HR เหมือนทุกบ่าย กลิ่นแลกเกอร์จากแผนกพ่นสีลอยมาจาง ๆ ลานหน้าโกดังมีตู้คอนเทนเนอร์สองตู้รอโหลดโต๊ะกินข้าวส่งยุโรป บนโต๊ะผมคือแฟ้มคู่มือทดลองงานที่เราช่วยกันทำเมื่อปีก่อน มุมโต๊ะยังแปะกระดาษวงล้อ Employee Life Cycle ที่ผมวาดไว้นานแล้ว แปดช่องสี มีกล่องเหลืองเขียนกำกับว่าแต่ละช่องมีไว้ทำไม หนึ่งปีที่ผ่านมา ระบบเดินดี หัวหน้าทำ check-in วันที่ 30 และ 60 ครบ ไม่มีใครเลยเส้นวันที่ 120 อีกเลย ผมคิดว่างานนี้จบแล้ว . สี่สิบแปดแถวที่ไม่เคยมีใครถามต่อ ฝนเปิดไฟล์ให้ดูทั้งหมด สี่สิบแปดคนที่จบทดลองงานในรอบปี ผ่าน 33 คน ไม่ผ่าน 6…
-

“ปีหน้าเราจะมีพนักงานกี่คนครับ ผมต้องปิดตัวเลขงบวันศุกร์นี้” ผู้จัดการบัญชีวางแฟ้มลงบนโต๊ะผม แล้วถามต่อทันที “ที่ขอเพิ่มมาสามสิบเอ็ดคน ขอเพราะอะไรบ้าง” ผมเลื่อนดูไฟล์ที่รวมมาจากทุกแผนก ช่องเหตุผลเขียนคล้ายกันเกือบทุกแถว “งานเยอะครับ” เขาเงียบไปพักหนึ่ง แล้วพูดประโยคที่ผมจำได้จนถึงวันนี้ “งานเยอะ ผมก็เอาไปตอบผู้บริหารไม่ได้เหมือนกันนะ” . ฤดูทำงบที่ห้อง HR เดือนตุลาคมของทุกปี ห้อง HR จะเงียบผิดปกติ เสียงเครื่องจักรจากไลน์ผลิตลอดผ่านผนังมาเบา ๆ เหมือนทุกวัน แต่บนโต๊ะเรามีแต่กระดาษกับไฟล์ Excel ชื่อ “ขอกำลังคน_ปีหน้า_final_ล่าสุด” ที่ส่งต่อกันมาตั้งแต่สมัยหัวหน้าคนก่อน น้องในทีมเพิ่งย้ายมาจากงานสรรหา ถามผมว่าช่วงทำงบต้องทำอะไรบ้าง ผมตอบโดยไม่ต้องคิด ส่งแบบฟอร์มให้ทุกแผนก รอรับคืน รวมตัวเลข ส่งบัญชี ทำแบบนี้มาหลายปีจนกลายเป็นพิธีกรรม ไม่มีใครถามว่าเราทำไปเพื่ออะไร เพราะทุกปีมันก็ผ่านไปได้ . สามสิบเอ็ดคนที่ไม่มีใครอธิบายได้ แบบฟอร์มที่เราใช้มีแค่สามช่อง ตำแหน่ง จำนวนที่ขอ และเหตุผล ปีนั้นแบบฟอร์มกลับมาครบทุกแผนก ตัวเลขรวมกันได้สามสิบเอ็ดคน ฝ่ายผลิตขอสิบ ฝ่ายคลังสินค้าขอสาม ฝ่ายขายขอสอง ไล่ไปจนครบ ไม่มีแผนกไหนขอลดเลยสักแผนก ส่วนช่องเหตุผล อ่านแล้วเหมือนมีคนเดียวเขียน “งานเยอะ” “คนไม่พอ”…
-

“ปีหน้าขอตั้งงบหาคนไว้เท่าเดิมนะครับ” ผมพูดจบ นายก็วางปากกาลงบนโต๊ะช้าๆ “ได้ แต่ขอถามข้อเดียว ปีนี้คนที่ทำงานอยู่กับเราได้จริง มาจากช่องทางไหน” ผมเปิดแฟ้มที่เตรียมมา ในนั้นมีใบเสร็จค่าประกาศงาน ใบแจ้งหนี้บริษัทจัดหางาน และสลิปค่าบูสต์โพสต์อีกปึกใหญ่ มีครบทุกอย่าง ยกเว้นคำตอบ . เช้าวันจันทร์ ในห้องที่ใบสมัครกองสูงเท่าเอว ห้อง HR ของที่นี่เล็กกว่าห้องเก็บของข้างๆ เสียอีก เช้าวันจันทร์ เครื่องพิมพ์ดังไม่หยุด ใบสมัครจากเว็บหางานไหลออกมาทีละแผ่น น้องฝน เจ้าหน้าที่สรรหาของเรา ถือโทรศัพท์คุยกับคนที่มายืนรอสมัครหน้าป้อมยาม มืออีกข้างจดชื่อลงกระดาษโน้ต บนไวท์บอร์ดมีตัวเลขสีแดงเขียนไว้ พนักงานคลังสินค้า 3 คนขับรถส่งของ 2 แอดมิน 1 หัวหน้าคลังเพิ่งโทรมาถามเป็นรอบที่สามของสัปดาห์ว่าได้คนหรือยัง ผมตอบเหมือนทุกครั้ง “กำลังหาอยู่ครับพี่” ส่วนลิ้นชักโต๊ะผม ปิดไม่สนิทมาหลายเดือนแล้ว เพราะใบเสร็จที่ยัดไว้ข้างใน . ใบเสร็จเต็มลิ้นชัก แต่ไม่มีใครรู้ว่าได้อะไรกลับมา ประชุมวันนั้นจบลงด้วยประโยคสั้นๆ ของนาย “ไปหาคำตอบมาก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องงบกัน” ผมกลับมาที่โต๊ะ ดึงลิ้นชักนั้นออกมาทั้งลิ้นชัก แล้วไล่ดูใบเสร็จทีละใบเป็นครั้งแรก ค่าแพ็กเกจเว็บหางานสองเจ้า จ่ายเป็นรอบๆ ทั้งปี ค่าบูสต์โพสต์เฟซบุ๊กทุกเดือน ค่าบูธงาน…
-
“พี่ครับ ผมตอบตกลงเลยได้ไหม ไม่ต้องคิดแล้ว” น้องคนนั้นพูดผ่านสายโทรศัพท์ น้ำเสียงดีใจจนผมแทบได้ยินรอยยิ้มผ่านสายมาด้วย ผมวางสายแล้วก็ควรจะดีใจสิ ปิดดีลได้ในห้านาที ไม่ต้องตามต่อรอง ไม่ต้องรอคำตอบเป็นสัปดาห์ แต่ทำไมใจมันแอบหวิวๆ อยู่ก็ไม่รู้ . ฉากหลัง — ห้องที่เป็นคนยื่นตัวเลขให้ชีวิตคนอื่น ที่นี่เป็นโรงงานผลิต ขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ เดินเครื่องสองกะ กะเช้าเริ่มแปดโมง กะดึกเลิกตีสอง ห้อง HR อยู่ตึกออฟฟิศ มองออกไปเห็นลานจอดรถกับป้อมยาม ทุกเช้าจะมีเสียงรถโฟล์คลิฟต์วิ่งเข้าออกคลังสินค้า งานหนึ่งที่ผมทำมาตลอดสามปี คือการ “ยื่นข้อเสนอ” ให้คนที่เพิ่งผ่านสัมภาษณ์ ฟังดูเหมือนงานธรรมดา โทรไปบอกตัวเลขเงินเดือน บอกวันเริ่มงาน จบ แต่ผมรู้ดีว่ามันไม่ธรรมดาเลย เพราะตัวเลขที่ผมพูดออกไปในห้านาทีนั้น มันคือค่าเช่าบ้านของใครบางคน ค่านมลูกของใครอีกคน ผมเลยพยายามทำให้ทุกการโทรเป็นมิตรที่สุด พูดดี ฟังดูเหมือนข่าวดี และโดยมากคนก็ตอบตกลงเร็วมาก เร็วจนบางทีผมยังพูดไม่ทันจบ ตอนนั้นผมคิดว่านั่นคือสัญญาณว่าผมทำงานเก่ง จนกระทั่งวันที่น้องคนนั้นลาออก . ตอนที่ผมเริ่มเห็นว่าการรีบตกลงไม่ใช่เรื่องดี น้องที่ตอบตกลงในห้านาทีคนนั้น อยู่กับเราได้แค่หกเดือน วันที่เขายื่นใบลาออก ผมนั่งคุยกับเขาในห้องเล็กๆ ถามตามมารยาทว่าติดปัญหาอะไร เขาตอบเสียงเรียบๆ ว่า “ผมเพิ่งรู้ทีหลังว่าเพื่อนที่เข้ามาตำแหน่งเดียวกัน ได้โบนัสแรกเข้า…
-
“พี่ครับ ผมแค่อยากขอ WFH เพิ่มอีกหนึ่งวันต่อสัปดาห์ครับ” น้องโก้ — วิศวกรออกแบบที่อยู่กับที่นี่มาสี่ปี — ยืนอยู่หน้าโต๊ะผมด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด ไม่ใช่โกรธ ไม่ใช่เศร้า แต่เป็นสีหน้าแบบที่คนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรที่ “ผิดกติกา” อยู่ “ทำไมถึงขอครับ?” ผมถาม “เพราะผมเดินทางไปกลับสองชั่วโมงต่อวันครับ ถ้าได้ทำงานจากบ้านได้หนึ่งวัน มันจะช่วยได้มากเลย แต่ผมไม่รู้ว่าขอได้ไหม” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะตอบอะไร แต่เพราะสังเกตว่า น้องโก้ทำงานมาสี่ปี และนี่คือครั้งแรกที่เขา “ขอ” อะไรจากองค์กร . พนักงานที่ดีมักไม่ขอ หลังจากคุยกับน้องโก้จบ ผมลองย้อนนึกถึงคนที่ทำงานกับที่นี่มานานกว่าสามปี ส่วนใหญ่ไม่เคยขอสิ่งที่นอกเหนือจากเงินเดือน พวกเขารับงาน ทำดี รอรีวิว รอขึ้นเงิน แล้วก็วนซ้ำ แต่บางคนที่ลาออก ตอนทำ exit interview กลับบอกว่า “อยากได้งบอบรมเพิ่ม” บ้าง “อยากได้ flexible hours” บ้าง “อยากได้ตำแหน่งที่สื่อสารชัดขึ้น” บ้าง ทุกอย่างที่พวกเขาพูดตอนออก คือสิ่งที่บริษัทให้ได้ หรืออย่างน้อยก็คุยได้ แต่ไม่มีใครพูดก่อนที่จะตัดสินใจจาก ผมถามตัวเองว่า…
-
ครั้งแรกที่ผมจับปากกาเซ็นสัญญาให้คนอื่น “น้องช่วยเตรียมสัญญาจ้างให้พนักงานใหม่ 3 คนด้วยนะ เริ่มงานจันทร์นี้เลย” เสียงพี่ฝ่ายบุคคลดังมาจากห้องประชุมก่อนที่ประตูจะปิดสนิท ผมนั่งอยู่กับโต๊ะทำงานตัวใหม่ ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ HR สัปดาห์แรกของชีวิตการทำงาน มือยังไม่แห้งจากการจับใบปริญญา . ? HR เด็กจบใหม่ ครั้งแรกที่ทำสัญญาจ้าง ไม่มีใครบอกว่าตรงไหนคือกับดัก ! #hrรีพอร์ต . ## วันแรกที่รู้ว่า “สัญญาจ้าง” ไม่ใช่แค่กระดาษ ผมเปิดไฟล์ template สัญญาจ้างที่ฝ่าย HR ใช้มา “หลายปีแล้ว” ตามคำบอกของพี่สาวที่แนะนำงานให้ กระดาษ 5 หน้า ตัวอักษรเล็กจิ๋ว ภาษากฎหมายทั้งนั้น ผมนั่งอ่านอยู่ครึ่งชั่วโมง แล้วก็รู้ว่า… อ่านไม่เข้าใจ แต่ก็พิมพ์ออกมา 3 ชุด ใส่แฟ้ม รอให้พนักงานใหม่มาเซ็น วันจันทร์ คุณเอก คุณแนน คุณปอ มานั่งเซ็นชื่อหน้าโต๊ะผม ทุกคนพลิกไปที่หน้าสุดท้ายตรงช่องลายเซ็นแทบจะทันที ไม่มีใครอ่านเลยสักคน แล้วก็ไม่มีใครถาม ผมก็ไม่รู้จะอธิบายอะไร เพราะตัวเองก็ยังไม่รู้อะไรเลย .…
-
“พี่ครับ… เราบอกน้องไม่ผ่านทดลองงานเมื่อกี้แล้ว ให้เขาเซ็นใบลาออกไปเรียบร้อย”ผมวางแก้วกาแฟลงช้าๆ แล้วมองหน้าคุณต้น HR Manager ที่นั่งยิ้มอยู่ตรงหน้า“แล้วจ่ายเงินให้เขาไหม?”“จ่ายตามวันที่ทำมาครับ รอรอบบัญชีปกติวันที่ 25”ผมนิ่งไปครู่หนึ่งใจหนึ่งอยากบอกว่า… พี่เพิ่งพาบริษัทเดินเข้าทุ่นระเบิดโดยไม่รู้ตัวเลยนะ.วันที่ทุกคนคิดว่าทำได้ เพราะไม่เคยมีใครฟ้องในองค์กรที่ผมเคยทำงานมา ไม่ว่าจะกี่ที่ กี่ขนาด กี่อุตสาหกรรม สิ่งที่เจอซ้ำๆ แทบทุกที่คือ “พิธีกรรมบอกไม่ผ่านทดลองงาน” ที่ทำผิดกฎหมายแรงงานแบบครบสูตร แต่ไม่มีใครรู้ว่าผิดเพราะลูกจ้างไม่รู้กฎหมายเพราะลูกจ้างไม่ฟ้องเพราะ HR รุ่นก่อนก็ทำแบบนี้ แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยกลายเป็นวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งต่อกันมา ว่า “บอกไม่ผ่านทดลองงาน แล้วให้เซ็นใบลาออก ก็จบ”ง่ายดี สะอาดดี ไม่มีประวัติ ไม่มีปัญหาจนวันที่ลูกจ้างคนหนึ่ง เปิด Google แล้วพิมพ์ว่า “ถูกบังคับลาออกทำได้ไหม”.ความผิดข้อแรก — บังคับให้ลาออก แต่เรียกว่า “แนะนำ”เรื่องแรกที่ HR มักทำผิดโดยไม่รู้ตัวคือ การ “แนะนำให้ลูกจ้างลาออกเอง” แทนที่จะออกหนังสือเลิกจ้างตรงๆเหตุผลที่ให้ฟังดูดีมาก“เพื่อไม่ให้เสียประวัติน้องครับ”“ที่ใหม่โทรมาถามเรา เราจะบอกว่าน้องออกเองนะ ไม่ใช่โดนไล่ออก”“ลาออกเองดีกว่า จะได้ไม่ติดแบล็คลิสต์”ฟังดูเป็นห่วง ฟังดูใจดีแต่ในทางกฎหมายแรงงาน… การบอกให้ลูกจ้างลาออกเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเลิกจ้าง ถือเป็น “การเลิกจ้าง” ประเภทหนึ่งอยู่ดีถ้าลูกจ้างรู้กฎหมาย เขาสามารถฟ้องเรียกค่าบอกกล่าวล่วงหน้าได้ทันทีใบลาออกที่เขาเซ็น ไม่ได้ช่วยให้บริษัทรอดเสมอไป.ความผิดข้อสอง — บอกผิดวัน บอกผิดงวดสมมติน้องทำงานมาตั้งแต่วันที่…
-
มีเรื่องเล่าว่า เด็กหนุ่มคนหนึ่งมีไอเดียทำแอปใหม่ เขาตื่นเต้นมากจึงรีบไปถามแม่ว่า “แม่ครับ ผมจะทำแอปช่วยจัดระเบียบตู้เสื้อผ้า แม่ว่ายังไงครับ ดีไหม?” แม่ยิ้มกว้าง “ดีมากลูก! แม่ว่าจะฮิตแน่นอน คนจะซื้อเยอะมาก” เด็กหนุ่มคนนั้นดีใจมาก เอาคำพูดของแม่ไปบอกเพื่อนๆ หาเงินลงทุน ใช้เวลาหลายเดือนพัฒนาแอป แต่พอเปิดขายจริง กลับไม่มีใครซื้อ นี่คือปัญหาที่ Rob Fitzpatrick ผู้เขียนหนังสือ “The Mom Test” เห็นเกิดขึ้นประจำ คนที่จะเริ่มธุรกิจมักจะไปถามคนรอบข้างเรื่องไอเดีย แต่ได้รับคำตอบที่ไม่ตรงความเป็นจริง ไม่ใช่เพราะคนตอบใจร้าย แต่เพราะพวกเขาไม่อยากทำร้ายจิตใจเรา ทำไม “คำชม” ถึงอันตราย Rob Fitzpatrick เล่าว่า เขาเคยล้มเหลวในการทำธุรกิจหลายครั้ง เพราะเชื่อคำชมของคนรอบข้าง เขาค้นพบว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไอเดียไม่ดี แต่อยู่ที่เราถามคำถามผิด ลองคิดดูสิ ถ้าเพื่อนมาถามว่า “เธอว่าร้านกาแฟของฉันจะเป็นยังไง?” เราจะตอบยังไง? ส่วนใหญ่เราคงจะตอบว่า “ดีนะ น่าจะได้” เพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียใจ แต่ในใจเรา อาจจะคิดว่า “ร้านกาแฟเยอะแล้ว ที่ตรงนั้นคนเดินไม่ค่อยผ่าน แถมราคาแพงด้วย” แต่เราไม่กล้าพูด นี่คือสิ่งที่…
-
เมื่อความลับเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ลองนึกภาพว่าคุณเป็นนักพัฒนาแอปสมาร์ทโฟนรายหนึ่ง วันหนึ่งคุณได้รับโทรศัพท์จากบริษัทเทคโนโลยีชื่อดัง พวกเขาต้องการให้คุณพัฒนาแอปพิเศษที่จะปฏิวัติวงการโซเชียลมีเดีย แต่ก่อนที่พวกเขาจะเล่าไอเดียให้ฟัง สิ่งแรกที่เขาขอให้คุณทำคือ “ลงชื่อในเอกสารนี้ก่อน” เอกสารนั้นคือ “สัญญารักษาความลับ” หรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่า NDA (Non-Disclosure Agreement) ซึ่งเป็นเรื่องปกติมากในโลกธุรกิจปัจจุบัน NDA คืออะไรกันแน่? พูดง่ายๆ แล้ว สัญญารักษาความลับคือ “สัญญาสัญญา” ระหว่างคนสองฝ่าย โดยฝ่ายหนึ่งหรือทั้งสองฝ่ายสัญญาว่าจะไม่เอาข้อมูลลับของกันและกันไปเล่าให้คนอื่นฟัง เหมือนกับการทำ “คำมั่นสัญญา” ให้เก็บความลับ แต่มีผลทางกฎหมายด้วย ตัวอย่างจากชีวิตจริง: สมมติว่าคุณเป็นพ่อครัวที่มีสูตรต้มยำกุ้งลับสุดอร่อย คุณต้องการให้ร้านอาหารใหญ่มาใช้สูตรนี้ แต่กลัวว่าเขาจะเอาสูตรไปให้คนอื่น การลงนาม NDA จะทำให้เขาผิดกฎหมายถ้าเอาสูตรของคุณไปบอกใคร ทำไม NDA ถึงสำคัญ? ในโลกธุรกิจ ข้อมูลคือพลัง บริษัทใหญ่ๆ มักมี “ความลับทางธุรกิจ” ที่หากรั่วไหลไปได้ อาจทำให้เสียเปรียบคู่แข่งหรือเสียหายอย่างมหาศาล iPhone รุ่นแรก ปี 2007 ก่อน iPhone จะเปิดตัว พนักงานของ Apple ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโปรเจคนี้ต้องลงนาม NDA…
-
บทสนทนาระหว่าง ทองม้วนและหมูกลาง หมูกลางครับ วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องที่ทำให้ผมปวดหัวมาตั้ง 3 เดือนกว่าแล้ว เรื่องการประเมินผลพนักงานในช่วงทดลองงาน 119 วัน คุณรู้มั้ยว่าทำไมถึงเป็น 119 วัน? เพราะกฎหมายแรงงานกำหนดว่าการทดลองงานทำได้สูงสุด 119 วัน หลังจากนั้นต้องตัดสินใจว่าจะรับเป็นพนักงานประจำหรือให้ออก (แต่ใน พรบ.คุ้มครองแรงงานไม่ได้มีกำหนดชัดเจนเนื่องทดลองงานว่าจะต้องเป็นกี่วัน แต่ถ้าให้ออกหลัง 119 จะต้องจ่ายค่าชดตามอายุงาน คือ อายุงาน 120 วัน ต้องจ่ายค่าชดเชย 30 วัน) เมื่อ 4 เดือนที่แล้ว บริษัทเราเพิ่งรับพนักงานใหม่เข้ามา 15 คน ตั้งแต่วิศวกร นักการตลาด ไปจนถึงพนักงานบัญชี ทุกคนมีคุณสมบัติดีบนกระดาษ แต่พอใช้งานจริงแล้ว… “ทองม้วน คุณเป็นหัวหน้า HR แล้วจะประเมินยังไงให้ได้คนดีๆ มาทำงานต่อ” ผู้จัดการใหญ่ถามผมแบบนี้ ตอนนั้นผมก็คิดว่าง่ายนิ หาเครื่องมือประเมินมาใช้สักอย่างก็คงได้ แต่พอไปลองดูจริงๆ แล้วเจอว่า… ปัญหาคือ แบบประเมินตัวเดียวใช้ประเมินกับทุกตำแหน่งไม่ได้ คนที่ 1: นายอ๋อม (วิศวกร)…