HR รีพอร์ต

เดินทางค้นหาความลับ

ลองนึกภาพดูสิ สนามเทนนิสเก่าๆ แห่งหนึ่งในมอสโกว์ที่หนาวเหน็บ มีแค่สนามในร่มเพียงสนามเดียว สภาพก็ไม่ได้ดีอะไร แต่สถานที่เล็กๆ แห่งนี้กลับผลิตนักเทนนิสหญิงระดับโลกออกมาได้มากกว่าประเทศอเมริกาทั้งประเทศ!

นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางสำรวจโลกที่น่าทึ่งของเดเนียล คอยล์ นักข่าวและนักเขียนชื่อดัง ที่ใช้เวลากว่า 14 เดือนเดินทางไปยัง “รังแห่งความสามารถ” ต่างๆ ทั่วโลก ตั้งแต่สนามฟุตบอลในเซาเปาโล บราซิล ไปจนถึงโรงเรียนดนตรีเก่าแก่ในนิวยอร์ก

คำถามที่ติดตามเขาไปตลอดการเดินทางคือ “ทำไมบางสถานที่ถึงสามารถผลิตคนเก่งออกมาได้เป็นกอง ในขณะที่บางที่มีทรัพยากรดีกว่า กลับทำไม่ได้?”

การดิ้นรนเป็นกุญแจสู่ความสำเร็จ

สิ่งแรกที่คอยล์พบในการเดินทางครั้งนี้ทำให้เขาต้องปรับความคิดใหม่ทั้งหมด เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นความเร็ว พลัง และความสง่างามระดับโลก และครึ่งหนึ่งของสิ่งที่เขาเห็นก็เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆ แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับแปลกมาก

เขาเห็นเด็กๆ เหล่านั้นดิ้นรน เคลื่อนไหวช้าๆ ระมัดระวัง หยุดคิด และทำผิดบ่อยๆ แล้วก็แก้ไข มันไม่เหมือนการแสดงของคนเก่งเลย แต่เหมือนกับคนที่กำลังปีนเขาน้ำแข็ง – ทีละก้าว อย่างระมัดระวัง

6 นาทีแห่งการเปลี่ยนแปลง

หนึ่งในตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดคือเรื่องของคลาริสซ่า เด็กสาวที่เรียนเปียโน เธอฝึกเพลงท่อนหนึ่งเป็นเวลา 6 นาที แต่ภายในเวลานั้น เธอหยุด เริ่มใหม่ แก้ไข และทำซ้ำนับครั้งไม่ถ้วน

สิ่งที่น่าทึ่งคือ ใน 6 นาทีนั้น เธอได้ผลลุกเท่ากับการฝึกแบบปกติทั้งเดือน เพราะเธอ “ฝึกอย่างลึกซึ้ง” ไม่ใช่แค่เล่นซ้ำๆ แบบเดิม

3 รหัสลับ

จากการสำรวจสถานที่ต่างๆ คอยล์ค้นพบว่า ทุกที่มีองค์ประกอบ 3 อย่างที่เหมือนกัน:

1. การฝึกฝนลึก (Deep Practice): เมื่อความผิดพลาดคือครูที่ดีที่สุด

การฝึกฝนลึกไม่ใช่การทำซ้ำๆ แบบเดิม แต่เป็นการฝึกในจุดที่เราเกือบจะทำไม่ได้ จุดที่เราจะต้องเจอกับความยากลำบาก ทำผิด และแก้ไข

ตัวอย่างจากโลกจริง: นักกอล์ฟมือโปร นักกอล์ฟมือโปรไม่ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ตีลูกที่พวกเขาถนัด แต่จะใช้เวลา 80% ฝึกช็อตที่ยากที่สุด ช็อตที่พวกเขาเพิ่งจะทำได้ หรือทำไม่ได้เลย

ตัวอย่างจากนักดนตรี: ที่โรงเรียนดนตรี Meadowmount อันเลื่องชื่อ นักเรียนจะแบ่งเพลงเป็นชิ้นเล็กๆ เล่นช้ามากจนฟังไม่ออกว่าเป็นเพลงอะไร แล้วค่อยๆ เพิ่มความเร็วทีละนิด วิธีนี้ช่วยให้พวกเขาสังเกตรายละเอียดทุกอย่าง และแก้ไขข้อผิดพลาดได้ทันที

ตัวอย่างจากฟุตบอลบราซิล: เด็กบราซิลเล่น “ฟุตซอล” ในพื้นที่เล็กๆ ด้วยลูกบอลที่หนักกว่าปกติ สิ่งนี้บังคับให้พวกเขาควบคุมลูกบอลได้ดีขึ้น เพราะพื้นที่น้อย เวลาน้อย และลูกบอลไม่ลื่น เมื่อไปเล่นในสนามจริง ทุกอย่างจึงดูง่ายขึ้น

2. การจุดชนวน (Ignition): ประกายไฟที่จุดใจ

การจุดชนวนคือสิ่งที่ทำให้เราเกิดแรงบันดาลใจอย่างแรงกล้า มักจะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เราเชื่อว่า “เราก็ทำได้!”

ตัวอย่างที่น่าทึ่ง: การทดลองที่มหาวิทยาลัยเยล นักวิจัยให้นักเรียนอ่านประวัติของคนสำเร็จคนหนึ่ง โดยปลอมว่าคนๆ นั้นเกิดวันเดียวกับพวกเขา ผลลัพธ์คือ นักเรียนเหล่านั้นทำคะแนนสอบได้ดีขึ้นอย่างชัดเจน เพียงแค่เชื่อว่าตัวเองมี “โชค” เหมือนกับคนสำเร็จคนนั้น

เรื่องราวของเกาหลีใต้และกอล์ฟ: ปี 1998 เซ รี ปาก นักกอล์หญิงชาวเกาหลีใต้คว้าแชมป์ US Women’s Open ได้ ตั้งแต่นั้นมา เด็กผู้หญิงเกาหลีหลายพันคนเริ่มเล่นกอล์ฟ เพราะพวกเขาเห็นว่า “คนเกาหลีก็ทำได้!” ผลคือ 10 ปีต่อมา นักกอล์ฟหญิงเกาหลีครองโลกกอล์ฟ

ปรากฏการณ์ “หน้าต่างมหัศจรรย์”: ในรัสเซีย หลังจากที่ อันนา คูร์นิโกวา ประสบความสำเร็จ เด็กผู้หญิงรัสเซียจำนวนมากเริ่มหันมาเล่นเทนนิส สโมสรเทนนิสต่างๆ เต็มไปด้วยเด็กที่ฝันจะเป็น “คูร์นิโกวาคนต่อไป”

3. โค้ชระดับเซียน (Master Coaching): ศิลปะแห่งการสอน

โค้ชที่ดีไม่ใช่คนที่พูดให้กำลังใจ แต่เป็น “ผู้กระซิบความสามารถ” ที่รู้จักปลุกเร้า แนะนำ และปรับแต่งให้เหมาะกับแต่ละคน

จอห์น วูเด้น: ตำนานโค้ชบาสเก็ตบอล วูเด้นเคยกล่าวว่า “ผมจะไม่ปฏิบัติกับพวกเธอเหมือนกันหมด เพราะพวกเธอไม่เหมือนกัน แต่ละคนสมควรได้รับการปฏิบัติแบบเฉพาะตัวที่เหมาะกับเธอ และผมจะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนั้น”

เทคนิคของโค้ชระดับเซียน:

• แสดงวิธีที่ถูกต้อง
• แสดงวิธีที่ผิด
• แสดงวิธีที่ถูกต้องอีกครั้ง

ตัวอย่างจากผู้สอนเปียโน: ครูเปียโนระดับเซียนจะไม่บอกว่า “เล่นดีมาก” แต่จะพูดว่า “นิ้วก้อยของเธอในแถบที่ 12 เล่นได้นุ่มนวลขึ้น ลองทำแบบนั้นทั้งเพลงดู” คำแนะนำแบบนี้เฉพาะเจาะจงและใช้การได้ทันที

เสื้อคลุมแห่งความเก่ง

เมื่อเราฝึกฝนลึก มีแรงบันดาลใจ และได้คำแนะนำที่ดี สมองของเราจะสร้างสารชื่อ “ไมอิลิน” ขึ้นมา

ไมอิลินคืออะไร? จินตนาการว่าเส้นประสาทในสมองเป็นเหมือนสายไฟฟ้า ไมอิลินก็เหมือนฉนวนที่หุ้มสายไฟ ยิ่งหุ้มหนา ไฟฟ้าก็ส่งได้เร็วและแม่นยำขึ้น

การทำงานของไมอิลิน: เมื่อเราทำอะไรซ้ำๆ ไมอิลินจะหุ้มเส้นประสาทที่ใช้งานนั้นหนาขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สัญญาณส่งได้เร็วขึ้นถึง 100 เท่า! นี่คือเหตุผลที่นักเปียโนมือโปรกดได้เร็วและแม่นยำ หรือนักกีฬาเก่งตอบสนองได้รวดเร็ว

ข่าวดี: ไมอิลินเติบโตได้ตลอดชีวิต ไม่จำกัดอายุ คนอายุ 70 ก็สามารถเริ่มเรียนรู้สิ่งใหม่และเก่งขึ้นได้

บราซิลกับฟุตบอล

บราซิลเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ของ “รหัสความสามารถ” ทั้ง 3 องค์ประกอบ

ในอดีต: ช่วงทศวรรษ 1940-1950 บราซิลมีทุกอย่างที่จำเป็น – อากาศดี คนรักฟุตบอล และคนจนเยอะ (ที่อยากหาทางหนี) แต่กลับไม่เก่งเท่าไหร่

จุดเปลี่ยน: ปี 1950 บราซิลสร้างเกม “ฟุตซอล” ขึ้นมา เล่นในพื้นที่เล็กๆ ด้วยลูกบอลหนักที่ไม่ดีดสูง

ผลลัพธ์: เด็กๆ บราซิลต้องใช้ทักษะการควบคุมลูกบอลระดับสูงมาก เพราะพื้นที่น้อย เวลาน้อย ลูกบอลไม่ลื่น เมื่อไปเล่นในสนามจริง ทุกอย่างจึงดูง่าย และนี่คือจุดเริ่มต้นของยุคทองฟุตบอลบราซิล

หลักฐานจากหลากหลายสาขา

ดนตรี: สถาบัน Curtis Institute of Music ในฟิลาเดลเฟีย ผลิตนักดนตรีระดับโลกได้มากกว่าที่อื่น เพราะใช้หลัก “ฝึกช้ามาก แล้วค่อยเร็วขึ้น”

กีฬา: IMG Academy ในฟลอริดา ใช้เทคนิค “ฝึกในสภาพที่ยากกว่าจริง” นักเทนนิสฝึกด้วยไม้ที่หนักกว่าปกติ นักกอล์ฟฝึกใส่เป้าที่เล็กกว่าหลุม

ธุรกิจ: Toyota ประยุกต์หลักการนี้โดยให้พนักงานหาปัญหาเล็กๆ และแก้ไขทุกวัน ทำให้เกิดการปรับปรุงต่อเนื่อง

การประยุกต์ใช้

สำหรับพ่อแม่:

• อย่าชมว่า “เก่งมาก” แต่ให้ชมในรายละเอียด “การที่หนูแบ่งการบ้านเป็นชิ้นเล็กๆ ทำให้ทำได้เร็วขึ้นนะ”
• สร้างสถานการณ์ที่ลูกต้องเจอกับความยากลำบากที่พอเหมาะ
• หาแรงบันดาลใจที่เหมาะกับลูก

สำหรับคนทำงาน:

• แบ่งงานที่ยากเป็นส่วนเล็กๆ ฝึกทีละส่วน
• หาจุดที่เราเกือบจะทำไม่ได้ และฝึกตรงนั้น
• หาแรงบันดาลใจที่ทำให้เราเชื่อว่า “เราทำได้!”

สำหรับครูและโค้ช:

• ให้ข้อมูลย้อนกลับที่เฉพาะเจาะจง
• สร้างสภาพแวดล้อมที่ท้าทาย แต่ปลอดภัย
• เป็นแบบอย่างที่ดี และแสดงให้เห็นทั้งที่ถูกและผิด

ความหวังสำหรับทุกคน

หนังสือ “The Talent Code” เปลี่ยนมุมมองเราเกี่ยวกับความสามารถ มันบอกเราว่า:

1. ความสามารถไม่ใช่ของขวัญตั้งแต่เกิด แต่เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นได้
2. ทุกคนมีศักยภาพ มากกว่าที่คิด เพียงแต่ต้องรู้วิธีปลุกให้ตื่น
3. ไม่มีวันสายเกินไป ที่จะเริ่มเรียนรู้สิ่งใหม่

การค้นพบนี้ให้ความหวังกับผู้คนนับล้าน ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่คิดว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ ผู้ใหญ่ที่อยากเรียนรู้สิ่งใหม่ หรือครูที่อยากช่วยให้ลูกศิษย์เก่งขึ้น

สุดท้ายแล้ว “รหัสความสามารถ” ไม่ใช่ความลับลึกลับ แต่เป็นสูตรที่ทุกคนเข้าถึงได้: ฝึกฝนลึก + แรงบันดาลใจ + การแนะนำที่ดี = ความเป็นเลิศ

ดังนั้น ครั้งหน้าเมื่อเราเห็นคนที่เก่งในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง อย่าคิดว่าเขาโชคดีที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ แต่ให้คิดว่าเขาค้นพบและใช้ “รหัสความสามารถ” ได้สำเร็จ

และที่สำคัญที่สุด – เราก็ทำได้เหมือนกัน

#hrรีพอร์ต